Od
dłuższego czasu chodzi mi to po głowie. Większość osób, które przychodzą do
mojego sklepu po materiały, chcą zrobić coś dla kogoś - dorosła kobieta szyje
narzutę dla koleżanki na specjalną okazję, dziewczynka przytulankę dla przyjaciółki,
nastolatek poduszkę dla dziewczyny, przyszła mama - kołderkę dla mającego narodzić
się dziecka. Wybierają długo, wspólnie zastanawiamy, się co do czego pasuje,
ile tkaniny potrzeba, i wtedy najczęściej pada zdanie - nigdy nie szyłam, nie
wiem, co z tego wyjdzie, nie wiem, czy dam radę, na pewno będzie strasznie
krzywo. Dodaję odwagi, mówię, że na pewno sie uda, że pierwsze rzeczy mają prawo
być krzywe, że nie o doskonałość tutaj chodzi.
A o co chodzi? - o to coś nieuchwytnego, jak niewidzialna
nitka. Zostaje ta specjalna rzecz, może przetrwać bardzo długo. A wraz z nią
więź, pamięć, troska. Ściegi to nie wszystko.
Zmobilizowałam się i sfotografowałam wreszcie (i poprosiłam
siostrę o fotografię pewnego sweterka) takich rzeczy, w których te niewidzialne
nitki są bardzo odczuwalne.
Kaftaniki, które uszyła moja Mama, gdy miałam się urodzić. Pożółkły batyst, milimetrowa mereżka.
Sweterek i rękawiczki wydziergała dla mnie Ciocia, gdy miałam 6 lat i byłam bardzo nieszczęśliwa - obolała po ciężkim oparzeniu leżałam w łóżku, a Mama była daleko. Przez lata nosiła je lalka Emilka, teraz okazało się, że dobrze pasują na misia Endo.
Kolekcja poduszeczek do igieł, prezentuje rozwój moich szyciowych umięjętności na przestrzeni kilku lat. Znalazłam je porządkując szyciowe rzeczy po śmierci Babci. Cały czas były w użyciu.
Jakiś czas temu, w zupełnie nieszyciowych okolicznościach, usłyszałam zawołanie "Bój sie i rób". Sprawdza się w wielu dziedzinach, ale akurat na potrzeby szycia spokojnie można je przerobić na "nie bój się i szyj". Twórz niewidzialne nitki.
Dla mnie wzorem takiej szyciowej odwagi jest moja dziewięcioletnia bratanica. Jakiś czas temu spędziłyśmy kilka godzin na wspólnym poznawianiu maszyny Janome Sew Mini i szyciu wkładu do koszyka rowerowego. Nie zdążyłam nawet wrócić spod Warszawy do domu, gdy dostałam sms-a: Ciociu, zobacz jaką uszyłam torbę!
Ciekawa jestem, w jakich ściegach ukryte są Wasze niewidzialne nitki?
